Start transcriptie van
DE BARON
Een interactief verhaal, geschreven door Victor Gijsbers 
en gepubliceerd onder de GNU General Public License. 
  (Type 'copyright' of 'about' voor meer informatie.) 
Nieuwe lezers wordt aangeraden 'help' te typen.
Release 1 / Serial number 041123 / Inform v6.21 Library 6/11 SD
Standard interpreter 1.0 (1F) / Library serial number 040227
Nederlandse vertaling 020812 door Yuri Robbers

>kijk

In je slaapkamer
Het zwakke schijnsel van de maan dat door het raam naar binnen valt hult de
meubels in de slaapkamer in een mantel van onwereldse schoonheid. Alleen het
zachte ademen van je echtgenote in het grote ledikant doorbreekt de stilte.
Naast de zware eiken kledingkast bevindt zich de deur naar de overloop. In de
onverwarmde kamer is het ijzig koud.

Je ziet een stoel (met daarop je werkkleding) en een vuren nachtkastje.

>nee, ik wil de inleiding nog een keer lezen! te vlug script ingetypt
Dat was een rhetorische vraag.
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>
gewoon opnieuw openen natuurlijk! lees je inleidende tekstje nog eens kritisch doo
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>"een hartslag na elkaar" leest niet lekker en "nestelt" een stilte zich? 
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>
ik zou ontvouwt (ook niet helemaal tevreden mee) of ontfermt of iets in die richt doen
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>het wringt trouwens op de combi "nestelen over"
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>pak werkkleding
Gepakt.

>trek werkkleding aan
Je trekt je werkkleding aan.

>x stoel
Een eenvoudige houten stoel die je gebruikt om je kleding 's avonds overheen te
hangen.

>x bed
Het grote, door jou zelf getimmerde bed neemt bijna de halve kamer in beslag.
Maanlicht kruipt over de veelkleurige deken, die bij elke ademtocht van je vrouw
op en neer gaat.

>x deken
Rode, blauwe en groene vlakken, nauwelijks herkenbaar in het schemerduister,
wisselen elkaar schijnbaar zonder patroon af. Je vrouw Hilde heeft de deken zelf
op maat bij het door jou vervaardigde bed gemaakt. Jullie hebben de traditie in
ere gehouden: pas toen beide gereed waren kon er getrouwd worden.

>raak deken aan
Zachtjes streel je de deken en denk je aan gelukkiger tijden.

>kijk naar buiten
Onwerelds maanlicht valt door het raam naar binnen. Het dorp buiten is bedekt
onder een dikke laag sneeuw, zodat de kerktoren als een beschuldigend priemende
zwarte vinger uit een witte zee omhoog steekt. "Is het niet afschuwelijk," vraag
je je af, "dat iets dat zo mooi is als dit landschap, wanneer je er te dicht in
de buurt komt ijzig koud blijkt te zijn?"

>kijk naar de maan
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk naar de maan.

>bekijk de maan
Ik begrijp alleen het gedeelte: bekijk de maan.

>ah. loos antwoord. wat begrijp "je" dan niet?
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>x maan
Je ziet hier niets van dien aard.

>x kerktoren
De kerktoren steekt als een beschuldigend priemende zwarte vinger uit de witte
sneeuw omhoog.

>bekijk hand
Je ziet hier niets van dien aard.

>bekijk vinger
Je ziet hier niets van dien aard.

>stomme associatiekronkel :)
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>"beschuldigend priemende zwarte vinger" -> wijzende oid?
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>denk na
Ik begrijp alleen het gedeelte: denk.

>denk aan het dorp
Ik begrijp alleen het gedeelte: denk.

>denk aan sneeuw
Ik begrijp alleen het gedeelte: denk.

>denk aan hilde
Ik begrijp alleen het gedeelte: denk.

>denk hilde
Ik begrijp alleen het gedeelte: denk.

>ik geloof niet dat ie denk begrijpt.
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>bekijk kastje
Een simpel nachtkastje van vurenhout, het allereerste meubel dat je ooit zelf
getimmerd hebt. Op het nachtkastje staat een familiefoto.

>bekijk hout
Je ziet hier niets van dien aard.

>raak kastje aan
Je hoeft je in dit verhaal niet bezig te houden met het vuren nachtkastje.

>pak de foto
Gepakt.

>bekijk de foto
Deze foto, gemaakt ter ere van het tienjarig huwelijk van jou en Hilde, is
alweer enkele jaren oud. Plechtig staan jullie als twee zwart-witte standbeelden
naast elkaar, voor de gelegenheid weer in jullie trouwkostuums gehesen. Op de
voorgrond, dicht tegen jou aan, staat jullie dochter Maartje. Kleine Maartje, in
haar prachtige witte jurkje, een stralende lach op haar gezicht. Op de foto heb
je beschermend een arm over haar schouder geslagen. Maar nu is zij ontvoerd door
de kwaadaardige baron... nogmaals zweer je dat je alles in je macht zal doen om
haar te bevrijden.

>kijk naar hilde
Je buigt je voorover om Hilde's gezicht beter te kunnen zien; even stokt haar
adem en lijkt ze te verstijven, dan keert het gestadige ritme weer terug. Maar
je weet genoeg - ze slaapt niet! Ze weet waar je naar op weg bent, maar houdt
zich slapende. Een stille goedkeuring die ze nooit zou kunnen uitspreken? Of is
ze simpelweg te bang om de confrontatie aan te gaan?

>x kamer
Dat is niet iets waar je in dit spel naar hoeft te verwijzen.

>kijk rond
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk.

>kijk 

In je slaapkamer
Het zwakke schijnsel van de maan dat door het raam naar binnen valt hult de
meubels in de slaapkamer in een mantel van onwereldse schoonheid. Alleen het
zachte ademen van je echtgenote in het grote ledikant doorbreekt de stilte.
Naast de zware eiken kledingkast bevindt zich de deur naar de overloop. In de
onverwarmde kamer is het ijzig koud.

Je ziet een stoel en een vuren nachtkastje.

>x muur
Je ziet hier niets van dien aard.

>bekijk muur
Je ziet hier niets van dien aard.

>x
Welk voorwerp bedoel je precies als je zegt "onderzoek"?

>l
Je ziet niets bijzonders aan het vloer.

>l muur
Ik begrijp alleen het gedeelte: l.

>l bed
Ik begrijp alleen het gedeelte: l.

>w
(de deur naar de overloop openend)
Die kant kun je niet op.

>en ik weet dus nog niet zo goed wat de afkortingen zijn :)
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>o
Die kant kun je niet op.

>n

Op de overloop
De overloop is gehuld in een schemerig duister. Maanlicht schijnt naar binnen
door de open deur naar de slaapkamer. Aan de andere kant van de overloop leidt
een rood geschilderde deur naar de kamer van je dochter Maartje. Naast de trap
naar beneden staat een elegant kastje, waarboven een grote spiegel in een
vergulde lijst prijkt.

>z
(de deur naar Maartjes kamer openend)

In je slaapkamer
Het zwakke schijnsel van de maan dat door het raam naar binnen valt hult de
meubels in de slaapkamer in een mantel van onwereldse schoonheid. Alleen het
zachte ademen van je echtgenote in het grote ledikant doorbreekt de stilte.
Naast de zware eiken kledingkast bevindt zich de deur naar de overloop. In de
onverwarmde kamer is het ijzig koud.

Je ziet een stoel en een vuren nachtkastje.

>ah, windrichtingen 
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>kijk n
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk.

>loop naar muur
Je ziet hier niets van dien aard.

>ik hoop "toevallig" tegen de kast op te lopen, maar ik heb nog niets gezien
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>x kast
Met dit grote meubel ben je weken bezig geweest. Niet alleen heb je zelf de boom
omgehakt waaruit hij gemaakt is, ook het zagen van de planken, het schuren,
timmeren, lakken, en zelfs het subtiele houtsnijwerk heb je zelf gedaan. De
herinnering aan die gelukzalige eerste maanden van jullie huwelijk, waarin Hilde
en jij met beperkte middelen maar mateloos enthousiasme jullie kleine huisje
inrichtten, doet je glimlachen.

>flauw he
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>kijk links
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk.

>kijk w
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk.

>x kamer
Dat is niet iets waar je in dit spel naar hoeft te verwijzen.

>bekijk kamer
Dat is niet iets waar je in dit spel naar hoeft te verwijzen.

>bekijk slaapkamer
De nauwsluitende deur scheidt je slaapkamer van de overloop en daarmee de rest
van het huis.

>x all
Je ziet hier niets van dien aard.

>bekijk alles
Je kunt geen meerdere objecten met dat werkwoord gebruiken.

>pak alles
stoel: Je hoeft je in dit verhaal niet bezig te houden met de stoel.
vuren nachtkastje: Je hoeft je in dit verhaal niet bezig te houden met het vuren
nachtkastje.
deur naar de overloop: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
maan: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
sterren: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
kerk: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
sneeuw: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
dorp: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
Barentopf: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
heuvels: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
ledikant: Het ledikant is te zwaar.
kledingkast: De kledingkast is te zwaar.
houtsnijwerk: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
gesneden hartjes: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
gesneden vogels: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
gesneden bloemen: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
raam: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
bos: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>nog een flauwe manier. 
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>
ok, ik lees de teksten die ik al heel vaak gezien heb niet zo goed meer geloof ik |:(
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>bekijk de kast nog maar eens
Ik begrijp alleen het gedeelte: bekijk de kledingkast.

>bekijk de kledingkast
Met dit grote meubel ben je weken bezig geweest. Niet alleen heb je zelf de boom
omgehakt waaruit hij gemaakt is, ook het zagen van de planken, het schuren,
timmeren, lakken, en zelfs het subtiele houtsnijwerk heb je zelf gedaan. De
herinnering aan die gelukzalige eerste maanden van jullie huwelijk, waarin Hilde
en jij met beperkte middelen maar mateloos enthousiasme jullie kleine huisje
inrichtten, doet je glimlachen.

>bekijk houtsnijwerk
Hartjes, vogeltjes, bloemen en andere figuren die jouw verliefde geest bevolkten
toen je deze decoraties sneed kronkelen kunstig om elkaar heen.

>bekijk vogeltjes
In sierlijke patronen kronkelen vlechten in de kast uitgesneden vogeltjes zich
om lange bloemenranken.

>bekijk bloemen
De grote kledingkast is versierd met bloemenranken waarin zowel inheemse als
exotische en fantastische bloemen voorkomen. Vluchten kleine vogels wentelen
zich er omheen.

>bekijk hartjes
Kleine hartjes lopen langs de hele rand van de kledingkast.

>open kast
Je opent de kledingkast, en onthult een grote hoeveelheid jurken, broeken en
andere kleren.

>bekijk kleren
(je werkkleding)
Dit is de kleding waarmee je overdag in het woud hout gaat hakken: een stevige
spijkerbroek, een rood-blauw geruit hemd en twee zware leren laarzen. Er hangt
een vage zweetgeur om het hemd heen.

>bekijk kast
Met dit grote meubel ben je weken bezig geweest. Niet alleen heb je zelf de boom
omgehakt waaruit hij gemaakt is, ook het zagen van de planken, het schuren,
timmeren, lakken, en zelfs het subtiele houtsnijwerk heb je zelf gedaan. De
herinnering aan die gelukzalige eerste maanden van jullie huwelijk, waarin Hilde
en jij met beperkte middelen maar mateloos enthousiasme jullie kleine huisje
inrichtten, doet je glimlachen.

>bekijk kleding in kast
In deze kast bewaren jullie al je kleren, netjes opgevouwen en gestreken, in
keurige stapels gelegd. In een smal gedeelte aan de zijkant hangen de jurken van
je vrouw.

>bekijk jurken
Je laat je vingers langs de ruwe, stijve stof van de jurken glijden. Praktisch
en zonder franje, de werkkleding van een bedrijvige huisvrouw. Helemaal achterin
verstopt het witte satijn van Hildes trouwjurk zich alsof het met de rest van de
kleding niet gezien wil worden.

>raak trouwjurk aan
Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>bekijk trouwjurk
Je pakt de koele, zachte stof vast en sluit voor een moment je ogen.
Herinneringen aan je bruiloft komen met grote hevigheid boven; het is alsof er
geen dag verstreken is, zo vers ligt het nog allemaal in je geest.



Met kloppend hart loop je het dorpsplein op. Je voelt je ongemakkelijk in het
grijze pak dat je speciaal voor deze gelegenheid gekocht hebt - het past niet
bij een eenvoudige jongen als jij. Voor de kerk heeft zich een menigte
verzameld. Het hele dorp is er: je ziet jouw ouders staan, en even verderop de
ouders van Hilde.

Terwijl je stil gaat staan om nog even de rode bloem in je knoopsgat recht te
zetten, kijkt iemand in jouw richting en roept je naam. Allen draaien zich om en
beginnen te juichen en je naam te roepen. Je voelt de hitte naar je gezicht
stijgen, en je wangen krijgen dezelfde kleur als de bloem.


Je houdt er niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Je
houdt sowieso niet van grote groepen mensen. De meeste tijd breng je daarom
alleen door, in het bos bijvoorbeeld, of verzonken in houtsnijwerk. Maar ook
alleen zijn heeft nadelen - de zwarte leegte van de eenzaamheid heeft meer dan
eens gedreigd je op te slokken. Het beste is om samen te zijn met n persoon
waar je van kan houden, waarmee je veilig bent en immuun voor het leed van de
wereld. Die droom zal vandaag uitkomen.



Eindelijk! Stralend als een lentezon glijdt Hilde het plein op. Haar lange
blonde haren omlijsten een engelengezicht dat altijd door een brede glimlach
getooid wordt. In haar sneeuwwitte bruidsjurk is ze een betoverde prinses, een
mooier, reiner en onschuldiger meisje dan deze wereld verdient te bezitten. En
ze komt op jouw af, haar ogen vol liefde en tederheid.



"Ja, dat beloof ik," spreekt ze, maar haar ogen zijn al niet meer gericht op de
dominee: ze hebben de jouwe gevonden. Je neemt haar hand, haar zachte, tere
hand, en zo voorzichtig als je kan schuif je de ring om haar vinger. Zij doet
hetzelfde bij jou, en dan buigen jullie hoofden zich naar elkaar toe, en jullie
lippen komen samen en bezegelen meer dan woorden ooit zouden kunnen het verbond
van eeuwige liefde. Er wordt geklapt en gejuicht, maar jullie staan op een
eiland van stilte en beleven de puurheid van samenzijn.

[Druk op een toets.]


In je slaapkamer
Het zwakke schijnsel van de maan dat door het raam naar binnen valt hult de
meubels in de slaapkamer in een mantel van onwereldse schoonheid. Alleen het
zachte ademen van je echtgenote in het grote ledikant doorbreekt de stilte.
Naast de zware eiken kledingkast bevindt zich de deur naar de overloop. In de
onverwarmde kamer is het ijzig koud.

Je ziet een stoel en een vuren nachtkastje.

>humor, ik kan hem niet aanraken, maar als ik hem bekijk, doe ik het toch...
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>kijk nog eens naar buiten
Ik begrijp alleen het gedeelte: kijk.

>kijk naar buiten
Onwerelds maanlicht valt door het raam naar binnen. Het dorp buiten is bedekt
onder een dikke laag sneeuw, zodat de kerktoren als een beschuldigend priemende
zwarte vinger uit een witte zee omhoog steekt. "Is het niet afschuwelijk," vraag
je je af, "dat iets dat zo mooi is als dit landschap, wanneer je er te dicht in
de buurt komt ijzig koud blijkt te zijn?"

>bekijk dorp
Omdat je huis op een heuvel aan de rand van het dorp ligt, heb je vanuit het
raam een mooi uitzicht over de andere woningen. Slechts achter enkele ramen
branden nog lichtjes; verder is het dorp in deze winternacht gehuld in
duisternis en sneeuw.

>bekijk huizen
Omdat je huis op een heuvel aan de rand van het dorp ligt, heb je vanuit het
raam een mooi uitzicht over de andere woningen. Slechts achter enkele ramen
branden nog lichtjes; verder is het dorp in deze winternacht gehuld in
duisternis en sneeuw.

>bekijk lichtjes
Je ziet hier niets van dien aard.

>bekijk bos
Het woud ligt als een inktzwarte massa over de heuvels. Op dit uur en in dit
jaargetijde is het een gevaarlijke plaats, vol wilde dieren.

>bekijk heuvels
Lichte glooingen in het landschap geven deze streek 's zomers een pitoresk
uiterlijk. In deze koude wintermaanden lukt het ze echter niet het uitzicht op
sombere wouden op te vrolijken.

>bekijk woud
Het woud ligt als een inktzwarte massa over de heuvels. Op dit uur en in dit
jaargetijde is het een gevaarlijke plaats, vol wilde dieren.

>(dat was dus de betere volgorde :) )
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>bekijk de sterren
De nachtelijke hemel is bezaaid met duizenden fonkelende sterren, als evenzovele
ogen die de mensheid in de gaten houden.

>geruststellende gedachte. Zouden ze maartje gezien hebben?
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>loop naar bed
Je klimt in het ledikant.

>was niet helemaal de bedoeling.
Je ziet hier niets van dien aard.

>afscheidskus voor hilde
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>zoen hilde
Jouw lippen beroeren haar blanke wang in het tederste teken van afscheid. Vreemd
genoeg lijkt zij te verstijven en te proberen haar hoofd verder in het kussen te
laten zakken.

>fluister iets liefs
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>fluister dag hilde
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>zeg het moet
(tot Hilde)
Er is geen antwoord.

>sorry
Oh, je hoeft je niet te verontschuldigen.

>sta op en ga naar de overloop
Je ziet hier niets van dien aard.

>ga naar de overloop
Je zult eerst uit het ledikant moeten komen.

>ga uit bed
Je klimt uit het ledikant.

In je slaapkamer
Het zwakke schijnsel van de maan dat door het raam naar binnen valt hult de
meubels in de slaapkamer in een mantel van onwereldse schoonheid. Alleen het
zachte ademen van je echtgenote in het grote ledikant doorbreekt de stilte.
Naast de zware eiken kledingkast bevindt zich de deur naar de overloop. In de
onverwarmde kamer is het ijzig koud.

Je ziet een stoel en een vuren nachtkastje.

>ga naar de overloop

Op de overloop
De overloop is gehuld in een schemerig duister. Maanlicht schijnt naar binnen
door de open deur naar de slaapkamer. Aan de andere kant van de overloop staat
de rode deur naar Maartjes kamer op een kier. Naast de trap naar beneden staat
een elegant kastje, waarboven een grote spiegel in een vergulde lijst prijkt.

>bekijk spiegel
Uit de spiegel staar je jezelf tegemoet, een heldhaftige blik in je ogen. Je
stoere houthakkerskleding zit als gegoten, en laat de stevige spierbundels in je
armen goed uitkomen. Een grimmige glimlach speelt om je mondhoeken als je denkt
aan de angst die de baron zal voelen wanneer jij zijn kasteel binnen dringt om
hem met je stevige vuisten tot moes te slaan.

>das uhm  nogal zelfverzekerd
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>bekijk spierbundels
Je ziet hier niets van dien aard.

>
ha, dat klinkt al beter :) ik ben verbitterd, boos, niet zo spiergeinteresseerd op het 
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>bekijk het kastje
Dit sierlijk gesneden kastje is een van de weinige meubels in huis die je niet
zelf gemaakt hebt: het komt uit de erfenis van Hildes grootmoeder. De twee
deurtjes aan de voorkant sluiten niet helemaal goed, een mankement dat je al
jaren van plan bent te verhelpen, maar waar het nooit van komt.

>raak deurtje aan
Je voelt niets onverwachts.

>open het
Welk voorwerp bedoel je precies als je zegt "open"?

>open het deurtje
Dat is niet iets wat je kunt openen.

>open kastje
Je opent het kastje, en onthult een fotoboek.

>bekijk fotoboek
In dit dikke boek plakt Hilde alle foto's die van jullie gezinnetje gemaakt
worden, al vanaf de geboorte van Maartje. Je slaat het fotoalbum open, en ziet
het geboortekaartje van Maartje. Negentien december, slechts enkele dagen voor
kerstmis. Je slaat om, en daar ligt ze als baby in bad. Hilde, uitgeput in het
ziekenhuisbed, houdt een huilende Maartje lachend in haar armen. Jijzelf,
apetrots, houdt haar omhoog naar de fotograaf. De grootouders van beide kanten
staan om het ziekenhuisbed.

>
Pardon?

>sla bladzijde om
Je bladert verder door het album, en ziet Maartje steeds verder opgroeien.
Tientallen gelukkige momenten uit een idyllische jeugd zijn hier vereeuwigd.

Maanden heb je in het geheim in de schuur gewerkt aan een poppenhuis voor
Maartjes vierde verjaardag. Drie verdiepingen, met deurtjes en raampjes die open
en dicht kunnen, allerhande meubels, en houten popjes met fijn gesneden
gezichten die de woning kunnen bevolken. Hilde heeft gordijntjes gemaakt,
vloerkleedjes en kleertjes voor de poppen. Nu staat het prachtige resultaat in
kleurig feestpapier verpakt in een hoek van de kamer, en Maartje rent er op af
en scheurt het papier aan repen. Ze slaakt een kreetje van verbazing, en kijkt
dan minutenlang verwonderd naar het poppenhuis, opent de deurtjes, beweegt de
poppen, doet de gordijnen dicht. Dan draait ze zich om, en rent lachend naar
jullie toe om je te bedanken. Haar hoge gekir klinkt nu, acht jaar later, nog na
in je oren.

>
Pardon?

>sla nog een bladzijde om
Je ziet hier niets van dien aard.

>sla bladzijde om
Je bladert verder door het album, en ziet Maartje steeds verder opgroeien.
Tientallen gelukkige momenten uit een idyllische jeugd zijn hier vereeuwigd.

Het is midden in de zomer, en jullie zijn gedrien het bos in getrokken voor een
ouderwetse picknick. De zevenjarige Maartje rent steeds vooruit, terwijl Hilde
en jij met de zware mand tussen jullie in gestaag tempo over het pad lopen.
"Pappie!," roept ze plotseling, ergens links van jullie uit het bos. "Pappie,
kom eens kijken!" Hilde, rolt haar ogen en neemt de mand met twee handen vast,
zodat jij vrij bent het bos in te duiken. Een meter of twintig van het pad af
staat ze bij een buddleia waar zoveel koolwitjes omheen zwermen dat de paarse
bloemen nauwelijks te zien zijn. "Kijk pappa!," roept ze, en springt naar de
struik toe. Alle vlinders vliegen op, en voor een moment is ze een engel in een
witte wolk van vleugels.

>sla om
Je ziet hier niets van dien aard.

>blader verder
Van die zin begrijp ik helemaal niets.

>sla bladzijde om
Je bladert verder door het album, en ziet Maartje steeds verder opgroeien.
Tientallen gelukkige momenten uit een idyllische jeugd zijn hier vereeuwigd.

Het is een half jaar later, in de ijzige wintermaanden. Met Maartje ben je gaan
sleen over het dikke pak sneeuw dat zich de afgelopen dagen over het dorp heeft
afgezet. Jullie zijn helemaal naar de top van de Barentopf gesleed. "Pappa, m'n
handen doen zeer," klaagt Maartje. "Ze zijn zo koud." Voorzichtig neem je haar
kleine in jouw grote handen, en wrijf je ze warm. Je buigt je voorover en zoent
haar op haar koude voorhoofd.

>sla bladzijde om
De laatste foto's in het album zijn van Maartjes negende verjaardag. Verbaasd
sla je lege pagina's hierna om. Slechts de lijmresten van fotoplakkertjes
doorbreken het egale zwart waar de foto's van de afgelopen drie jaren zouden
moeten prijken.

>
misschien is dit toch niet heel handig: ik kan me goed voorstellen dat iemand de eerste
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>
foto ziet, en dan denkt dat het afgelopen is. kun je de lezer prompten ("verder
lezen?")
Je kunt niet tegen de familiefoto praten.

>o ja wel hoor
Ik begrijp alleen het gedeelte: o het fotoboek.

>sluit fotoboek
Dat is niet iets wat je kunt sluiten.

>doe fotoboek dicht
Ik begrijp alleen het gedeelte: doe het fotoboek.

>leg fotoboek terug in kastje
Ik begrijp alleen het gedeelte: leg het fotoboek.

>leg het fotoboek weg
Ik begrijp alleen het gedeelte: leg het fotoboek.

>leg fotoboek in kastje
Het fotoboek ligt hier al.

>ah. 
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>sta op
Maar je bevindt je momenteel nergens in.

>bekijk lijst van de spiegel
Ik begrijp alleen het gedeelte: bekijk de lijst.

>bekijk de lijst
De overdadig versierde, met goudverf beschilderde lijst zou beter in het
interieur van je schoonmoeder passen dan in dat van jullie - niet verwonderlijk,
aangezien zij hem aan jullie gegeven heeft. Zolang ze nog regelmatig bij jullie
op bezoek komt kan je hem echter niet weggooien.

>ah, zo'n schoonmoeder.
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>ga naar maartjes kamer

In Maartjes kamer
Zonder Maartjes stralende aanwezigheid lijkt haar kamer doods en leeg. Het geeft
een droeve aanblik: een bed waar niet in geslapen wordt, een poppenhuis waar
niet mee gespeeld wordt, een bureau waaraan niet gestudeerd wordt. De bonte
kleuren waarin jij haar plafond en meubilair geverfd hebt verschijnen in het
bleke licht van de sterren als een waaier aan grijstinten.

Je ziet een knuffelbeer.

>bekijk poppenhuis
Niet geimplementeerd. TODO.

>bekijk bed
Onder het raam staat Maartjes bed, een ruim kinderledikant dat, zoals bijna alle
meubels in jullie huis, een product is van jouw nijvere arbeid. Het bed is
keurig opgemaakt, de dekens perfect recht, het kussen opgeklopt. Te maagdelijk,
te onaangeraakt, alsof het niet bestemd is voor menselijk gebruik.

>schud bed op
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>pak deken
Je verfrommelt de dekens van Maartjes bed en werpt ze weer op het bed om hun
onverdraaglijke netheid te verstoren.

>check.
(het knuffelbeer)
Niet geimplementeerd. TODO

>oh, dus die knuffelbeer (waar ik even niet mee bezig was) doet het nog niet... 
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>bekijk bureau
Niet geimplementeerd. TODO.

>bekijk plafond
(het plafond)
Niet geimplementeerd. TODO

>l
Die kant kun je niet op.

>bekijk de vloer
Je ziet niets bijzonders aan het vloer.

>kijk naar buiten
Dreigend kijken de naaldbossen je aan door het venster, hun vijandig stilzwijgen
een belofte van ontbering en gevaar. Ergens, diep in hen verscholen, ligt het
slot van de baron. En ergens, diep in zijn slot, de kerker waar Maartje gevangen
zit. Je ziet haar voor je, hoe ze nu, op dit moment, schreit om haar vader,
eenzaam, alleen, verlaten, opgesloten in een steenkoude cel.

>sla op het kozijn
Je ziet hier niets van dien aard.

>bekijk het bos
Het woud ligt als een inktzwarte massa over de heuvels. En in het hart van deze
duisternis leeft de kwade baron.

>pak foto
Je hebt hem al.

>bekijk de foto nog eens
Ik begrijp alleen het gedeelte: bekijk de familiefoto.

>ignore "nog eens"
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>bekijk de foto
Deze foto, gemaakt ter ere van het tienjarig huwelijk van jou en Hilde, is
alweer enkele jaren oud. Plechtig staan jullie als twee zwart-witte standbeelden
naast elkaar, voor de gelegenheid weer in jullie trouwkostuums gehesen. Op de
voorgrond, dicht tegen jou aan, staat jullie dochter Maartje. Kleine Maartje, in
haar prachtige witte jurkje, een stralende lach op haar gezicht. Op de foto heb
je beschermend een arm over haar schouder geslagen. Maar nu is zij ontvoerd door
de kwaadaardige baron... nogmaals zweer je dat je alles in je macht zal doen om
haar te bevrijden.

>bekijk het knuffelbeer (tijd om verder te gaan)
Ik begrijp alleen het gedeelte: bekijk het knuffelbeer.

>bekijk het knuffelbeer
Niet geimplementeerd. TODO

>(kleine aanval van meligheid... over)
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>ga naar de overloop

Op de overloop
De overloop is gehuld in een schemerig duister. Maanlicht schijnt naar binnen
door de open deur naar de slaapkamer. Aan de andere kant van de overloop staat
de rode deur naar Maartjes kamer op een kier. Naast de trap naar beneden staat
een elegant kastje, waarboven een grote spiegel in een vergulde lijst prijkt.

>ga naar beneden
(de trap)


Een verhaal over hoe je afdaalt en naar de tuin loopt. TODO.


In de tuin
De voortuin, waarin een bijl gepakt kan worden, en de overgang naar de volgende
scene plaatsvindt.

Je ziet een bijl.

>pak een bijl
Gepakt.

>bekijk een bijl
Je ziet niets bijzonders aan de bijl.

>x boom
Je ziet hier niets van dien aard.

>jammer, kan ik m'n bijl niet testen
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>
maar misschien moet ik ook niet te veel herrie maken. alhoewel ik niet bang hoef te
zijn
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>dat hilde wakker wordt
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>bekijk alles 
Je kunt geen meerdere objecten met dat werkwoord gebruiken.

>x
Welk voorwerp bedoel je precies als je zegt "onderzoek"?

>kijk

In de tuin
De voortuin, waarin een bijl gepakt kan worden, en de overgang naar de volgende
scene plaatsvindt.

>bekijk planten
Je ziet hier niets van dien aard.

>x alles
Je kunt geen meerdere objecten met dat werkwoord gebruiken.

>pak alles
deur: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
maan: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
sterren: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
kerk: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
sneeuw: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
dorp: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
Barentopf: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>bekijk Barentopf
Je ziet de besneeuwde Barentopf achter het dorp oprijzen. Het is de hoogste
heuvel in de nabije omgeving, maar hij ligt niet in de richting die je opwilt.

>oprijzen??
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>ga naar het dorp
Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>ga naar de kerk
Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>kun je hier nog ergens heen?
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>ga naar binnen
Die kant kun je niet op.

>x deur
TODO

>x maan
Je ziet hier niets van dien aard.

>x sterren
De nachtelijke hemel is bezaaid met duizenden fonkelende sterren, als evenzovele
ogen die de mensheid in de gaten houden.

>x sneeuw
Een dik pak witte sneeuw heeft zich de afgelopen dagen op het landschap
genesteld. In de straten is het gedegenereerd tot vieze bruine smurrie, maar
verder geeft de sneeuw de wereld een majesteuze uitstraling.

>vieze bruine smurrie: typisch Nederlands
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>casetest:
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>x barentopf
Je ziet de besneeuwde Barentopf achter het dorp oprijzen. Het is de hoogste
heuvel in de nabije omgeving, maar hij ligt niet in de richting die je opwilt.

>beter
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>hoe weet ik trouwens dat dat ding zo heet?
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>open de deur
Dat is niet iets wat je kunt openen.

>ga door de deur


Een verhaal over hoe je weer terug het huis in klimt. TODO.


Op de overloop
De overloop is gehuld in een schemerig duister. Maanlicht schijnt naar binnen
door de open deur naar de slaapkamer. Aan de andere kant van de overloop staat
de rode deur naar Maartjes kamer op een kier. Naast de trap naar beneden staat
een elegant kastje, waarboven een grote spiegel in een vergulde lijst prijkt.

>pak alles
trap: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
deur naar de slaapkamer: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
deur naar Maartjes kamer: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
kastje: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
deurtjes: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
scharnieren: Ze zijn nu niet bepaald draagbaar.
spiegel: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
lijst: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>x scharnieren
Vier koperen scharnieren die op zich nog prima functioneren, maar door ouderdom
los zijn komen te zitten.

>ah. wist niet dat je die ook nog had geimplementeerd
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>naar maartjes kamer

In Maartjes kamer
Zonder Maartjes stralende aanwezigheid lijkt haar kamer doods en leeg. Het geeft
een droeve aanblik: een bed waar niet in geslapen wordt, een poppenhuis waar
niet mee gespeeld wordt, een bureau waaraan niet gestudeerd wordt. De bonte
kleuren waarin jij haar plafond en meubilair geverfd hebt verschijnen in het
bleke licht van de sterren als een waaier aan grijstinten.

Je ziet een knuffelbeer.

>pak alles
knuffelbeer: Gepakt.
deur naar de overloop: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
sterren: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
heuvels: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
Maartjes bed: Maartjes bed is te zwaar.
raam: Dat is nu niet bepaald draagbaar.
sneeuw: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
maan: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
bos: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
wolven: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
wind: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
poppenhuis: Het poppenhuis is te zwaar.
bureau: Het bureau is te zwaar.
plafond: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.
meubilair: Dat hoef je in dit verhaal niet te doen.

>x wolven
Je neemt geen beweging waar in het bos, niet van deze afstand.
>gelukkig
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>x wind
De wind suist zachtjes over de sneeuw-beladen takken van het dennenbos.

>x meubilair
Niet geimplementeerd. TODO

>meubilair apart??
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>goed, ik houd het weer voor gezien. 
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>
bij het verhaal dat je naar beneden loopt moet je toch echt beneden nog ergens terecht
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>
komen, en een jas pakken. Het lijkt me niet dat je in een 3 kamer boomhut woont.
Het lijkt of je tegen iemand wilt praten, maar ik heb geen idee wie.

>hoeft overigens niet bijster interactief te zijn. 
Dat is geen werkwoord dat ik ken.

>unscript

Einde transcript.